η γη των ανθρώπων

Η Γη των Ανθρώπων – Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ

Υπάρχουν και άλλα βιβλία εκτός από τον Μικρό Πρίγκηπα.

Όταν ακούει κάποιος το όνομα Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ ο νους του πάει στον Μικρό Πρίγκηπα που έχει αγαπηθεί από χιλιάδες παιδιά και φιλόλογους που λάτρευαν να αναζητούν τα δεκάδες κρυμμένα νοήματα σε κάθε σελίδα του. Είναι τόσο μεγάλη η επιτυχία αυτού του έργου, που δύσκολα κάποιος θα σκεφτεί ότι ο συγγραφέας αυτός έχει γράψει κάτι άλλο.

Το ίδιο έπαθα και εγώ όταν έπεσε στα χέρια μου η “Γη των Ανθρώπων”. Η πρώτη μου αντίδραση είναι να ψάξω αν πρόκειται για κάποιο παραμύθι. Δεν ήταν, και για αύτο άρχισα την ανάγνωσή του.

Πρόκειται για μια σειρά ιστοριών του συγγραφέα από τις εμπειρίες του ως πιλότος αεροπορικής εταιρείας που έχει αναλάβει τη μεταφορά ταχυδρομείου σε μέρη όπως το Ντακάρ και η Λατινική Αμερική.

Από την πρώτη σελίδα ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ καταφέρνει να σε κάνει συνοδηγό του σε αυτά τα δύσκολα ταξίδια που γίνονταν το μακρινό 1926 υπό αντίξοες συνθήκες με τα τεχνολογικά μέσα αισθητά περιορισμένα σε σύγκριση με εκείνα των επόμενων δεκαετιών. Οι δυσκολίες αυτές γίνονται άμεσα αντιληπτές από τις περιγραφές των ταξιδιών ενώ οι ανθρώπινες απώλειες από αεροπορικά δυστυχήματα ήταν μέρος της καθημερινότητας αυτών των ανθρώπων. Το βράδυ έτρωγαν όλοι μαζί, την επόμενη κάποιος είχε χαθεί σε ωκεανούς ή απάτητα βουνά. Και όμως έπρεπε να συνεχίσουν τη δουλειά και τη ζωή τους.

Δεν είναι τυχαίο που η Γη των Ανθρώπων έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας, το 1939.

Δεν χάνει ποτέ την πίστη του στον Άνθρωπο, στο καθήκον και στην αγάπη για τη φύση. Όλες οι περιγραφές του, χωρίς να κουράζουν είναι ένας ύμνος σε αυτό που αναφέρει πολύ εύστοχα ο ίδιος ο τίτλος: Στη Γη των Ανθρώπων.

Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ υπήρξε συνεπής στη στάση ζωής που περιέγραφε στις ιστορίες του, μέχρι την τελευταία ημέρα πάνω σε αυτή τη γη. Στις 31 Ιουλίου του 1944 απογειώνεται για την Κορσική και δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.

Πληροφορίες: Η Γη των Ανθρώπων, Εκδόσεις Ψυχογιός – Μετάφραση Δημήτρης Ζορμπαλάς, σελ 135, πρώτη έκδοη 1985.

Write first comment

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *